Zonder een thuis, geen toekomst

“Als het thuis niet klopt, dan belemmert het je hele levensflow”

Een interview met Moïra Bonne – Over lef, loslaten en de kunst van blijven bewegen in een vast systeem

“Ik word gedreven door mijn passie voor de volkshuisvesting. Ik heb veel ideeën en energie. Sommige mensen vinden verandering vermoeiend. Maar ik denk dat je in deze tijd niet anders kunt dan openstaan voor creatieve ideeën.”

Ze noemt zichzelf liever wendbaar dan honkvast – en dat ziet ze als een kracht. Zodra iets als sleur uit gemakszucht begint te voelen, zorgt ze voor beweging. Want voor haar is beweging leven. En juist die eigenschap maakt haar effectief in een wereld die soms vastloopt.

Structuur zonder starheid

Hoe houd met veranderingen dan grip op een team? Moïra lacht: “Ik ben gaan ontdekken of ik ook rust en richting kon geven. En het lukt me. Niet door controle, maar door deadlines, ritme en een heldere visie. Niet alles wat op sleur lijkt is per defintie verkeerd. Je moet het je alleen af durven blijven vragen of een specifieke vorm van sleur gewenst is.” Ze gelooft in vrijheid én verantwoordelijkheid. In vertrouwen geven en sturen op eigenaarschap. En ze ziet het terug in haar team. “Ze groeien. Ze bloeien. En ze zoeken weer naar ruimte. Dat is voor mij leiderschap: zorgen dat anderen weer gaan bewegen. En alleen kan ik niks. Mijn team inspireert me op die manier ook.”

Waarom wonen altijd over emoties gaat 

Als ze vertelt over haar persoonlijke drijfveer, wordt het stil. “Soms staat alles in je leven op losse schroeven. Voor mij was dat toen ik met mijn kinderen ons huis verliet. De sfeer werd steeds dreigender. Ik wist dat ik een keuze had: blijven en me onderwerpen, of vertrekken en een sprong in het diepe wagen. Ik koos voor het laatste, zonder dat ik wist waar ik kon wonen.”

Wonen is volgens Moïra geen luxe of dossier. Het is een bestaansvoorwaarde. En dat is wat haar drijft. Niet als abstract ideaal, maar als diepe overtuiging. “Ik wil oplossingen vinden waardoor iedereen kán wonen. Dat is wat Opvallend Wonen voor mij is: zoeken naar hoe het wél kan.”

Wat als we mensen écht zouden matchen?

Moïra droomt hardop. Ze zou dolgraag één jaar carte blanche krijgen. Van de gemeente en haar organisatie. “Ik zou een systeem willen bouwen waarin we niet wachten tot er iets vrijkomt, maar mensen actief gaan spreken en dan matchen. Niet via inschrijfduur of regeltjes – maar op basis van echte verhalen en woonwensen. En ja: misschien utopisch. En ik denk dat we toe zijn aan zo een experiment.”

Want zoals het nu gaat, moeten mensen wonen waar ze kúnnen – niet waar ze wíllen. En dat doet wat met woongeluk. “Ik belandde ooit op een plek waar ik bewust níét wilde wonen. En het bleek een cadeau. Dat gun ik anderen ook. Maar daar is lef voor nodig. En ruimte.”

De effecten van niet-passend wonen

In haar werk ziet Moïra dagelijks wat er gebeurt als wonen wringt. “Buren of buurten die niet matchen. Huizen die niet passen. Mensen die vastlopen. Wonen raakt alles. Als je niet goed woont, komt je leven niet op gang. Of kom je tot stilstand.” Zijn schrijnende situaties dan nieuw? Niet per se. Maar het volume en de concentratie zijn anders geworden. “De middeninkomens zijn weggetrokken. De wijken zijn minder gemengd. En daardoor zitten meer mensen iedereen elkaar in de weg. Dat domino-effect zie ik steeds vaker. En meer. Cijfers wijzen dat inmiddels in heel Nederland ook uit.“

Wat kan dan wél?

Moïra zoekt naar ruimte. Soms letterlijk, soms binnen de regels.“In gesprekken met gemeenten pleit ik voor experimenten. Friends-contracten. Andere toewijzingsvormen. Gelukkig tref ik steeds vaker partners die ook willen pionieren.” Ze weet: verandering begint bij verbinding. En bij het loslaten van het idee dat alles moet passen in oude systemen.

Jongeren, perspectief en doorstroming

Eén van de projecten waar Moïra zichtbaar trots op is, is de oplevering van een nieuw complex in Velsen. “Meer dan 50% van de woningen is daar toegewezen aan jongeren onder de 27. Het zijn geen honderden woningen, maar elke sleutel is een kans. En elk ‘plukje van de wachtlijst af’ geeft energie.” Ook persoonlijk raakt dit aan haar missie. Ze kent de zoektocht van dichtbij.

Een loopbaan die begon bij de receptie

Moïra begon ooit bij Van der Valk. Daarna volgde Woonzorg Nederland, bewonerscontacten, projectleiderschap en vandaag: management en zelfs de wens een RvC in te stappen. “Ik ben daar gewoon ingerold. Tot mijn eigen verbazing. En ik ben gebleven, omdat het werk écht ergens over gaat.”

Waarom je moet willen werken bij een woningcorporatie

“Kies voor wonen, en je kiest voor veelzijdige ontwikkeling. In een corporatie kun je zó veel kanten op. Zeker als je jong bent, is er ruimte om te zoeken. Je ontdekt wat past. En je krijgt daar echt de ruimte voor.” Wij van Opvallend Wonen beamen dat. Bijna al onze adviseurs hebben zowel in leiderschapsposities als in brede ontwikkeling in de sector gewerkt. En dat geeft wijsheid en rijkdom. En een tof carrière pad. 

Waar liggen haar zorgen?

De huurbevriezing. De politieke zwabberkoers. De impact op projecten.

“Ik was zó teleurgesteld. Hoe dan? We hebben zo’n enorme opgave – en dan dit? Het maakt koers houden moeilijk. Mijn organisatie wil veel. Ik ook. Maar we zijn soms meer aan het bijsturen dan aan het bouwen.”

Heeft ze een recept hoe daarmee om te gaan?

Nee. Nog niet. “We zitten in een fase van zoeken. We pellen scenario’s af. En ik hoop vooral dat we ons niet laten lamleggen.” Volgens Moïra ligt de kans in de rek van regels – en in de drive om iedereen matchend te blijven volkshuisvesten. “Ja, het is een utopie. Maar het is een noodzakelijke utopie. We kunnen niet accepteren dat twintigers en dertigers op de bank blijven zitten. Ze verdienen een kans op hun eigen plek.”

Sociale en maatstchappelijk betrokkenheid staat in haar gezin centraal

Moïra is moeder van Klaas en Gijs (21 en 20), bonusmoeder van Sebastiaan (14), en partner van Edwin – een sociaal ondernemer pur sang. Hun leven is gevuld met initiatief, met vallen en opstaan, met ruimte voor wie buiten de lijntjes kleurt. Gijs runt inmiddels zijn eigen restaurant en geeft kansen aan mensen met een rugzakje, dat terwijl hij zijn school niet afmaakte. Klaas is barman en cocktailshaker – en reist de wereld rond zodra hij genoeg gespaard heeft. Haar partner zet zich ook in voor maatschappelijke impact. 

Laatste boodschap aan de wonensector?

“Durf je uit te spreken. Durf te benoemen wat wringt. Denk in kansen. En pionier. Samen.”